ISKAbitchy

Day After Thanksgiving

2011-11-25T07:30:00.001-08:00

Natapos na naman ang isang Thanksgiving. Another excuse to cook, eat, and gather with family and friends. And contemplate about things to be thankful for. I didn't do any of that. I was too busy cooking and cleaning for guests. And then nagsidatingan na ang mga bisita at no time na talaga to think about anything.

Ano nga ba ang mga pasasalamatan ko?
My job - in today's economy, I am so lucky to have one. And ang swerte ko lang kasi okay lahat ng mga kasama ko, 'di masyadong stressful work, at higit sa lahat they accomodate my needs. Sinusuklian ko naman ng sipag at being efficient.

My family - buo kami, di hiwa-hiwalay. Kahit may family drama minsan dahil sa pag e emote minsan ng mga teenagers ko, ok pa din kami. This too shall pass, ang aking mantra pag sobra sobra na ang challenges ng buhay namin.

My husband - he's a good provider. Hindi sya perfect at meron din syang mean moments pero he loves me and my kids and he's doing the best he can to provide us with what we need.

My house - we have a roof above our heads. Hindi namin kailangan mag 2nd mortgage, foreclosure at kung ano pa man. (knock on wood)

Hayan. Now Thanksgiving is complete.

Ang Facebook. Bow!

2011-09-06T21:28:00.000-07:00

Hindi ako makapaniwalang 2 years na pala ang nakaraan since I last blogged. Grabe, ambilis ng panahon at marami na ang nangyari. Unang una na ay ang pag- sign up ko finally sa Facebook. Oo, kinain ko ang salita ko at nag create ako ng FB account. Eh kasi naman ang hirap hagilapin ng mga kamag anak at ang lagi nilang sagot pag humingi ka ng update sa mga life story nila: check my FB! Ah leche, de gawa ng account na lang! Nung una konti lang "friends" ko. Kasi nga gusto kong i-restrict na family only. Ang kaso natagpuan ako ng isang friend, isang batchmate nang high school, isang kaklase ng college and before you know it, dumami na ang friends ko. Pero ha, let me just say hindi ako addict sa FB. Hindi ako naglalaro ng games at madalang akong mag-check sa trabaho. Not that I'm judging those people who do. I'm just saying. Glad to be back blogging....

Facebook, Friendster, Multiply, etc.

2009-09-15T17:34:00.000-07:00

Andami na ngayong social networking sites! Di na mabilang at halos kandaduling ka kababasa ng mga updates ng mga "friends" mo. Well, not me but most of my co-workers. Hala, nakatanga na sa Facebook ang mga gaga at loko! Di magkandatuto sa kasasagot sa mga posts, pics at updates ng mga friends nila. Ako, wala akong Facebook account. Eh ni halos di ko na nga mabisita ang Friendster at Multiply account ko, dadagdagan ko pa. Tagal ko na ding hindi nakapag YM. Ewan ko ba, feeling ko napapag iwanan na ako ng panahon.

Isabay pa dito, kase celebrate ko lang ng aking bday. Ayokong imention how old I am. In denial pa beauty ko. Ganito pala pag tumatanda na. Deny deny deny! Deny the wrinkles. Deny the craking bones. Deny the fact that I am forgetting some stuff. Early Alzheimers na kaya? Oh no!

Anyways, ayun. Hindi ko alam kung bakit wala kong facebook account. I guess I'm afraid to get sucked in the whole social networking thing. Not that I am hiding. Kaya lang as it is halos wala na nga akong time for other things. But then who knows, maybe one day invite ko na lang kayo sa FB ko. :D

Ang TFC

2009-07-30T16:12:00.001-07:00

Kapag nasa ibang bansa ka, marami kang mami-miss: pagkain, magandang weather, salitang Tagalog, at sige na nga: mga artistang Pilipino.

Kaya kahit ayaw sana namin magpakabit ng Filipino channel, napilitan na din kami. Kinunsensya pa kamo ako ng mga anak ko na makakatulong daw sa kanilang magsalita ng Tagalog. Kasi marunong nga silang umintindi dahil Tagalog kaming mag-usap sa bahay pero hindi na sila marunong magsalita bukod sa "po", "opo", "ano po yon?" Kaya hige, sya, pakabit na ng Pinoy channel.

Meron lang akong malaking issue sa mga sumusunod na bagay na hindi ko maipaliwanag at kahit sinong tanungin ko ay hindi alam ang sagot:

Bakit sumisigaw ang mga hosts? Ang tataas ng mga boses at talagang parang mga nakalaklak ng Prozac!

Bakit kailangang may mga kumekembot na mga dancers sa background. Kahit anong segment merong kumekembot. Ano yun?

Ano ba ang role ng MTRCB? Bakit kailangang i-focus ang pwet ng mga dancers habang sumasayaw?

teka lang, meron pa pero mag iisip pa ako....

Samantala, someone enlighten me please!!!!

Summer!

2009-07-02T13:55:00.000-07:00

Summer na dito sa America. Dapat mainit na pero medyo cool pa rin pagka bandang umaga. Sarap pa ring bumaluktot at matulog. Kaso gigisingin ka ng alarm clock. Oras na para mag get ready for work. Inat dito, inat doon. Shower ng mabilis at gawa ng kape. Breakfast ng pandesal at Ludy's peanut butter. O di ba? feeling nasa Pinas pa rin ang dating! Pagkatapos hayun: work work work na.

Pero ha? haylab the weather!

Tuwang tuwa ang mga bata. Parang mga nakalabas sa kural! Kesehodang nangingitim na sila ng husto at nasusunog ng araw, laro pa rin sila sa labas. Kunsabagay, a few more months at lalamig na naman. Sige na nga, bring it on!

Spring! @$^%&^*&()

2009-04-28T09:01:00.001-07:00

Lecheng Spring ito! Todo-todo ang allergies ko! Mugto ang mga mata, panay ang bahing, masakit ang ulo at tulo ang uhog. Heto ang downside ng Spring. Dahil sa naglalabasang pollen galing sa mga trees, flowers at grass, affected ang halos kalahati ng populasyon. At kapag uminom ka ng allergy medication, para kang naka droga. High na high ang lola mo. Feeling aattend ng rock concert ang dating.
Pero what can you do eh kesa naman pupungas pungas ka na parang sisiw na may sipon? Eh di take ka na lang ng gamot and hoping na hindi maka apekto sa buhay mo sa araw-araw.
Oh well, at least alert pa ang senses ko, di ba?

Spring!

2009-04-16T14:50:00.000-07:00

Ang tagal ko nang hindi naka-blog. Feeling ko nung kapanahunan ng Dear Diary. Yung tipong ganito ang entry:

Dear Diary,

Kumusta ka na? Pasensya ka na, hindi ako nakasulat ng matagal... as if naman friend ang sinusulatan. As in super guilty ka naman dahil walang bagong entry sa diary mo. Pero that's kind of how I feel now. Kasi andami kong ginagawa at andaming pangyayari sa buhay kong mas mabilis pang nangyari kesa sa bilis kong mag type. So where do I begin? Eh di sa pinakamadaling topic- let's talk about the weather! Tapos na finally ang winter! Spring na at naglalabasan na ang mga signs of life - flowers blooming, birds chirping kind of thing. Finally! Buhay na naman ang mundo ko!

So here's where I begin - may buhay na naman. At makulay na naman ang mundo ko!

Happy Spring!

Pinoy Pasko sa Amerika

2009-01-04T16:00:00.001-08:00

Naalala ko nong unang-una naming tungtong dito sa America, Disyembre noon at magpa-Pasko. Napakalamig ng simoy ng hangin, amoy mansanas pa kamo! Ganito pala ang amoy stateside, sabi ko sa sarili ko. Amoy ukay-ukay na bagong bukas. Iba din ang "bigat" ng hangin, hirap ipaliwanag pero iba talaga. At feeling mo parang ang linis ng kapaligiran! Walang mausok na tambutso at wala ding milya-milyang traffic. Syempre pa, sa suburbs kasi kami kaya 'di ko naman nakita ang city side na meron ding traffic.

Nakaka-disappoint lang dahil kung panay nagliliwanag na ilaw sa Pinas ang iniwan namin, dito wala. Mangilan ilan ang mga may Christmas lights at maging sa airport ay parang nag cost cutting sa kakapiranggot na Christmas decor. 'Di ko tuloy na feel ang Pasko.

At noong Pasko na mismo, halos wala lang. Ordinaryong araw. Walang nagka caroling na mga bata, walang maiingay na putukan man lang, o kaya'y mga kamag-anak na nagsisitawag. Shet, super lungkot talaga at lalo akong na homesick!

Fast forward ang ilang taon at naging maigi igi ang Pasko. Hayan ang mga kamag-anak na dumalo pa galing sa ibang sulok ng Amerika, ang ilang malalapit na kaibigan at ang paghihintay ng mga anak ko kay Santa Claus. Ang pagsho shopping sa punong-punong mga Malls, at ang pagluto ng Noche Buena kahit ilan lang kaming magsa-salo salo. Nagluluto pa rin ako ng nakagisnang staples ng Noche Buena nung kabataan ko - hamon, pasta o pansit, food for the Gods, at iba pa. Walang queso de bola na pabirito ng Lola ko, pero pwede na din naman. Ang importante sama-sama kami ng pamilya ko. Okay na din ang Pasko ko. Pero wala pa ring makakatalo sa Pasko sa Pinas. Nothing compares talaga.

Maligayang Pasko at Manigong Bagong Taon!

Hay Buhay!

2008-12-10T19:56:00.000-08:00

Back to work na ang beauty ko. Which means kelangan ko nang gumising ng maaga, mag-shower kahit super duper lamig at mag-drive sa rush hour traffic. BUT I can't complain. Di nga ba't maraming na-lay off ngayon? Maraming kumpanyang nag downsize, mataas na ang presyo ng mga bilihin at lumalaki na ang mga gastusin. Kaya thankful na rin akong meron akong trabaho. Ipinipikit ko na lang ang pag-gising ng maaga at mamroblema ng susuotin sa inaraw-araw. Hirap ng walang uniform, kelangang pag-isipan kung ano ang wardrobe. Pero gustong-gusto ko din naman ang pumorma. Yun nga lang, I wish walang restrictions. Sa trabaho ko kasi kelangan kumportable ako kasi I'm on my feet the whole day. Hanep, parang saleslady sa SM ang dating!

Malamig na naman dito. Buti na lang may heater sa bahay. At kapag lalabas naman, talo pa ang The Mummy sa kapal ng coat! Napaka-harsh pa naman ng cold air sa skin. Kaya heto, mega pahid ng moisturizers ang beauty ko.

Antagal ko nang hindi nakapag-gym. Pero dahil nga active na ako, 'di naman ako nag ge gain ng weight. I just wish makapag-tone man lang kahit paano. Hayyyyyy!!!!!

Pasko Paksiw

2008-11-24T12:50:00.000-08:00

Hay!!! Anubayan at malapit na naman ang kapaskuhan. Araw na naman na malapit akong madepress depressan. Kasi naman andaming mga sad memories ang aking mga Pasko kaya heto, may carry over pa rin hanggang ngayon.

Idagdag pa kamo ang pagiging commercialized na masyado ng Pasko. Pag pumasok ka sa mga malls, hayun, panay Christmas songs ang pinatutugtog to get in the spirit, ika nga. Eh di ikaw naman, mae-engganyong mamili ng pang regalo. Kaching!

Ewan ko ba, hate ko talaga ang Kapaskuhan. Kung hindi nga lang sa mga chikiting gubat ko, tutulugan ko na lang ang Pasko! Kaso sige na nga, at may I celebrate na lang.

Hindi pa ako nakakapaglagay ng Christmas decorations. Traditionally kasi dito sa US of A, after Thanksgiving pa bibili ng Christmas tree at doon pa lamang mag de decorate. Kaya heto, may identity crisis and bahay ko- Thanksgiving ang centerpiece at kitchen towels, may orange leaves at scarecrow sa salas, at naku! may Halloween decor pa pala ako sa front door!

Siguro after Thanksgiving talaga, gagawin ko na. Pramis!

All Souls Day

2008-11-11T14:53:00.000-08:00

Tuwing Araw ng mga Patay, nagse-senti ako. Nami-miss ko ang mga barkada ko. Kaya heto, nabulatlat ko ang sulat na ito nung nakaraang taon.

November 1-2 na naman. Araw ng mga patay dito sa atin sa Pilipinas. Naaalala ko pa nung kapanahunan natin nung college days. Eto yung time na nag iipon-ipon tayo. Nagkikita-kita sa sementeryo. Morbid pero masaya ang araw ng mga patay sa atin. Ano kaya ito - our twisted way of celebrating life? After all, di ba buhay pa din tayo? At kahit nasa kabilang buhay na ang ibang mahal natin sa buhay ay heto pa din tayo at nag-e-enjoy. Celebrating life, ika nga.

Kahit nasa Manila na yung iba, usapan pa din na uuwi tuwing araw ng mga patay. Kasi sem break, take advantage tayo sa bakasyon. Ang mga galing Manila sakay na sa bus. Syempre ang iba daan muna sa Dunkin' Donuts. Wala kasing Dunkin' doon sa Naga kaya bibili muna dun sa may Cubao a may Araneta para may maipasalubong pag-uwi ng Naga. Malamig lamig na non. -ber na kasi kaya naka-jacket o sweater na ang mga tao. Ang cool tingnan ng mga tao, parang galing Baguio. Sarap pumorma!

Pagdating ng Naga andon na magkikita kita - Magsaysay ba o Penafrancia? Hatiin na lang natin ang oras, ganon din ang oras sa pamilya. Obligasyon muna para payagan lumamyerda. Tapos tatambay na sa bahay ng lunch. Ansarap ng buhay non. Ansarap balik-balikan.

Fast forward 20 years or so, eto na tayo. Nasa iba-ibang continent na ang iba. Ewan ko sa inyo, pero ako kahit malayo naaalala ko pa yan. And hanggang ngayon I wish makakauwi ako sa Araw ng mga Patay. 'Yun kasi ang reunion nating mga barkada.

Nong last time akong umuwi ng Naga, na-miss ko ang Naga. 'Yung dating Nagang kilala ko. Iba na kasi ngayon. Oo nga't asenso na pero parang 'di na sya home sa akin. Ang naging home na lang para sa akin 'yung mga tao, 'yung mga barkada ko. Miss ko na kayo lahat. Sana one day, kita-kita ulit tayong lahat na kumpleto.

Fair Weathered Friends

2008-10-07T18:57:00.000-07:00

Merong mga kaibigan na lumilitaw lang kung merong kailangan. 'Yong mga tipong you don't hear from them for a long time tapos out of the blue biglang tatawag. Ikaw naman feeling nostalgic at waxing poetic about old times. Tapos bigla kang hihiritan na "oy, bibisita kami dyan sainyo kasi may bakasyon ako". Bigla kang parang binuhusan ng malamig na tubig - nye! Kaya pala!

Pero what can you do? Eh friend ka ngang tinawag. So you manage to muster a "ah ganon ba, sige. Kelan kayo pupunta dito?" And then before you know it inayos mo na schedule mo, nag-iisip ka na ng lilinising kwarto, banyo at bahay. Na-plano mo na ang menu for the whole week/month/s na andito sila. At stressed out na bigla ang beauty mo. Kakaloka!

Hindi naman po ako nagrereklamo. Okay nga at may bisita dahil masaya. May ka-jamming ka at may kasalong kumain. Pwede nyo nang pag-usapan ang ibang mga kaibigan ninyo at balikan ang nakaraan. Reminiscing about old times lang and kahit ilang saglit, feeling nyo high school/college ulit kayo.

Ang problema lang kasi nga itong mga "kaibigan" na ito, you don't hear from them ng pagkatagal-tagal. Ni ho ni ha, wala. Ni hindi man lang masagot ang Christmas card na pinadadala mo tuwing pasko. O mag thank you man lang sa bday cards na may kalakip na gift card para sa anak nila. Ewan ko ba, some people have no manners talaga!

Buhay America

2008-09-25T21:26:00.000-07:00

Andito ako sa USA. Kasama ang aking pamilya. Nong kadarating lang namin dito, halos mabaliw ako. Walang katulong, walang kapitbahay na pwedeng istorbohin at hiraman ng toyo, at walang mapag-iiwanan ng mga bata kapag gustong manood ng sine o lumamyerda. Ipinangako ko sa sarili kong babalik din ako. To the tune of Gary V's "Babalik ka rin".

Fast forward ang mahigit isang dekada, natuto akong tumayo sa sarili kong paa. Nakaya kong buhayin ang aking mga anak na walang yaya. Natuto akong gawin lahat ng gawaing bahay at naging all-around: yaya, katulong, labandera, driver, accountant, negotiator at asawa. Lahat yon nagampanan ko kahit paano. Hindi perpekto pero okay lang.

Mahal ko pa rin ang aking bansang sinilangan. At sa aking pagtanda, balak kong doon manirahan. Sa ngayon, heto ako. Naninirahan sa bansa ng iba at nakikibagay sa mga naririto. Pero Pinoy na Pinoy ako. Sa isip, salita at gawa.

Sa mga susunod kong posts, magke kwento ako ng tungkol sa buhay naming mga Pinoy dito. Maaaring narinig nyo na. Pero magke kwento pa rin ako. Malay nyo, baka iba naman pala ang version ko.

image credits: www.papemelroti.com

Bating Panimula

2008-09-18T20:44:00.001-07:00

Matagal ko nang gustong magsulat tungkol sa aking buhay. Hindi dahil KSP ako o dahil gusto kong ipangalandakan ang aking buhay sa ibang tao kundi para sa akin. Sabi nga ng isang nabasa ko: mas mura daw ang blog kesa therapy. Eh kasi naman lahat tayo merong kanya-kanyang drama sa buhay, skeletons in our closets ika nga. Maaaring hindi masyadong ma-drama ang buhay ko, feeling ko lang yata. Pero para sa akin importante ang lahat ng pangyayari sa buhay ko. At kung ang aking kwento, ang aking journey through life ay makatulong sa ibang "lost souls" ay okay na ako. Mas maganda kung merong matawa sa jokes ko at maiyak sa mga makabagbag-damdaming posts ko. Feeling ko may saysay ang buhay ko kahit paano. Making a difference in a stranger's life, kumbaga.

Sino nga ba ako? Isa akong babaeng tinatahak ang landas ng buhay. Sinusubukang gawin ang tama at sumunod sa batas. May mga pagkakataong hindi maganda ang mood ko. Lalo na't hindi pa ako nakakapag-kape sa umaga.

Isa akong Ina. At ibig sabihin nito, bawal ang magkasakit, bawal ang hindi asikasuhin ang pamilya, bawal ang magmukmok sa isang tabi. Kung hindi man, gagawin ko ang mga ito kapag wala ang pamilya ko. At habang andyan sila, kelangan normal ako - maasikaso, mapagmahal, mapagkalinga. Pero tao lang ako, at minsan lumalabas din ang masama sa akin. Sabi ko nga sa mga anak ko - sa bawat tao, merong masama at merong mabuti. Nasa sa atin nang ipanalo ang mabuti at alisin ang masama.

Isa akong kapati. Meron akong dalawang kapatid na nakababata sa akin. Ako ang pinaka-panganay na anak, apo at pamangkin sa aming angkan. Talk about pressure. Malas lang nila 'di ako drop dead gorgeous. Pero so far naman sabi nila mabait daw ako. Good deal na din naman 'di ba? Sige na nga, okay na ding consolation prize.

Isa din akong anak. Noong teenager ako meron din akong dinaanang rebellious stage gaya ng lahat ng normal na teenagers. Nagdadabog ako at nakipag-away sa aking mga magulang. Tinumbasan na lang ng limang Our Father, Glory Be at Hail Mary. Pero nung lumaki na ako't magka-isip, friends na kami ng parents ko.

Isa akong kaibigan. At loyal pa kamo ako. Ipaglalaban kita kapag kaibigan kita at alam kong nasa tama ka. Pero pag may mali ka din naman eh sasabihin ko sa 'yo.

Marami akong bagay sa maraming tao. Sinusubukan ko sa abot ng aking makakayang makisama at makibagay depende sa kahalubilo ko. Hindi ako mabuti at hindi din ako masama. Pero tina-try ko sa abot ng aking makakayang maging mabuti. For world peace.

Salamat at andito ka sa aking nuknukan dito sa web. Sana ma-entertain ka, makapulot ng aral, matawa, maiyak o kaya magkaroon man lang ng saysay dito sa araw na ito.